Οι πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο

Από την Γκρέτα Αστεράκη

1. Ερμής

2. Αφροδίτη

3. Γη

4. Άρης

5. Δίας

6. Κρόνος

7. Ουρανός

8. Ποσειδώνας

Η έρευνά μου!

Από την Γκρέτα Αστεράκη

Θα σας παρουσιάσω την έρευνά μου για τη Γη όπου πιστεύω πως θα σας αρέσει!

Η Γη είναι ο πλανήτης όπου ζουν οι άνθρωποι καθώς και άλλα εκατομμύρια άλλα είδη. Είναι ο τρίτος σε απόσταση πλανήτης από τον ήλιο, και είναι ο μόνος πλανήτης όπου οι επιστήμονες, πιστεύουν πως υπάρχει ζωή. Καθώς η Γη είναι και ο πέμπτος μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος.

Νέο υλικό αναβλύζει συνεχώς στην επιφάνεια της γης από το εσωτερικό, με τη βοήθεια των ηφαιστείων και των ρωγμών στις μεσοωκεάνιες ράχες. Το μεγαλύτερο μέρος του γήινου φλοιού δεν είναι γηραιότερο, από 100 εκατομμύρια έτη, τα αρχαιότερα τμήματα του φλοιού είναι περί τα 4,4 δισεκατομμύρια έτη.

Συνολικά, η σύσταση της Γης κατά μάζα είναι:

• 33,1% Σίδηρος
• 27,2% Οξυγόνο
• 17,2% Πυρίτιο
• 15,9% Μαγνήσιο
• 1,6% Νικέλιο
• 1,6% Ασβέστιο
• 1,5% Αγρίλιο
• 0,7% Θείο
• 0,25% Νάτριο
• 0,071% Τιτάνιο
• 0,019% Κάλιο
• 0,86% Άλλα στοιχεία

Η δομή του πλανήτη στο εσωτερικό κατά βάθος είναι:

• 0-60 km - Λιθόσφαιρα (τοπικά κυμαίνεται από από 5 εώς 200 km
• 0-30/35 km - Φλοιός (τοπικά κυμαίνεται από 5 εώς 70 km
• 35-60 km - Άνω τμήμα του μανδύα
• 35-2.890 km - Μανδύας
• 100-700 km - Ασθενόσφαιρα
• 2.890-5.100 km - Εξωτερικός πυρήνας
• 5.100-6.378 km - Εσωτερικός πυρήνας

Ο Πλανήτης Γη πραγματοποιεί τέσσερις κινήσεις:
1. Την περιστροφή, γύρω από τον άξονά της.
2. Την περιφορά, γύρω από τον Ήλιο.
3. Την Ηλιακή Μεταβατική Περιφορά, που πραγματοποιεί ακολουθώντας την περιστροφή του Ηλιακού Συστήματος.
4. Τη Γαλαξιακή Μεταβατική Περιφορά, που πραγματοποιεί ακολουθώντας την περιστροφή του Γαλαξία.

Τέλος η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 23 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα (μια αστρική ημέρα). Επίσης η περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο διαρκεί 365,2564 μέσες ηλιακές ημέρες (ή ένα αστρικό έτος).

Πλανήτες

Από την Γκρέτα Αστεράκη

Οι πλανήτες σύμφωνα με τον σύγχρονο ορισμό της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης είναι ουράνια σώματα που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο. Διαθέτουν επαρκή μάζα και βαρύτητα ώστε να έχουν αποκτήσει σφαιρικό σχήμα και κυριαρχούν στην τροχιακή ζώνη στην οποία κινούνται. Τα σώματα που καλύπτουν τα πρώτα δύο κριτήρια αλλά όχι αυτό της κυριαρχίας στην τροχιά τους όταν δεν είναι δορυφόροι, λέγονται «πλανήτες νάνοι».

Ο μέχρι σήμερα πιο αποδεκτός κατάλογος πλανητών από τους οχτώ παρακάτω πλα­νή­τες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο, όπως φαίνονται:

1. Ερμής
2. Αφροδίτη
3. Γη
4. Άρης
5. Δίας
6. Κρόνος
7. Ουρανός
8. Ποσειδώνας

Ο Πλούτωνας από το 2006 έπαψε να θεωρείται επίσημος πλανήτης του Ηλιακού συστήματος, αλλά πλανήτης νάνος που ανήκει στη ζώνη του Kuiper. Αυτή η άποψη ενισχύθηκε τα τελευταία χρόνια με την ανακάλυψη σωμάτων πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα που είναι παρόμοια ή και μεγαλύτερα σε μέγεθος απ’ αυτόν.

Αστέρι καταβροχθίζει πλανήτη

Από τη Life Star

Ο πιο καυτός γνωστός πλανήτης του Γαλαξία μας μπορεί επίσης να έχει και τη συντομότερη διάρκεια ζωής. Ο καταδικασμένος πλανήτης καταβροχθίζεται από το μητρικό του αστέρι, σύμφωνα με παρατηρήσεις που έγιναν με ένα νέο όργανο το Cosmic Origins Spectrograph (COS). Ο πλανήτης μπορεί να έχει μόνο άλλα 10.000.000 χρόνια ζωής πριν καταστραφεί.

Ο πλανήτης, που ονομάζεται WASP-12b, είναι τόσο κοντά στο αστέρι του που υπερθερμαίνεται σχεδόν στους 1.800 βαθμούς Kelvin και τεντώνεται σε σχήμα μπάλας ράγκμπι από τις τεράστιες παλιρροϊκές δυνάμεις. Η ατμόσφαιρα έχει διασταλεί σχεδόν τρεις φορές όσο η ακτίνα του Δία και ρίχνει υλικό πάνω στο αστέρι. Ο πλανήτης έχει 40% περισσότερη μάζα από τον Δία.

Αυτό το αποτέλεσμα της ανταλλαγής ύλης μεταξύ των δύο αντικειμένων είναι πολύ κοινό σε δυαδικά συστήματα αστέρων, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που γίνεται τόσο ξεκάθαρο για έναν πλανήτη.

Βλέπουμε ένα τεράστιο σύννεφο ύλης γύρω από τον πλανήτη, η οποία διαφεύγει και θα συλληφθεί από το αστέρι. Έχουμε εντοπίσει χημικά στοιχεία που δεν έχουμε ξαναδεί σε πλανήτες εκτός του δικού μας ηλιακού συστήματος.

Σε ένα θεωρητικό έγγραφο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature τον περασμένο Φεβρουάριο, ο Shu-lin Li του τμήματος Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, πρώτος προέβλεψε ότι η επιφάνεια του πλανήτη θα παραμορφωνόταν από τη βαρύτητα του άστρου, και οι βαρυτικές παλιρροϊκές δυνάμεις θα έκαναν το εσωτερικό του τόσο ζεστό ώστε θα διευρυνόταν κατά πολύ η εξωτερική ατμόσφαιρα του πλανήτη. Τώρα το Hubble επιβεβαίωσε αυτή την πρόβλεψη.

Το WASP-12 είναι ένα κίτρινο αστέρι νάνος που βρίσκεται περίπου 600 έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Auriga. Ο εξωπλανήτης ανακαλύφθηκε από το αγγλικό παρατηρητήριο WASP το 2008. Η αυτοματοποιημένη έρευνα αναζητά την περιοδική φωτεινότητα των αστεριών καθώς οι πλανήτες περνάν από μπροστά τους. Ο καυτός πλανήτης είναι τόσο κοντά στο αστέρι που ολοκληρώνει μια τροχιά σε 1,1 ημέρες.

Η πρωτοφανής ευαισθησία του COS στο υπεριώδες (UV) δίνει τη δυνατότητα για μετρήσεις εξασθένισης του φωτός του αστεριού καθώς ο πλανήτης περνάει από μπροστά. Αυτές οι φασματικές παρατηρήσεις στο υπεριώδες έδειξαν ότι οι γραμμές απορρόφησης στο αλουμίνιο, στον κασσίτερο στο μαγγάνιο και άλλων στοιχείων, έγινε πιο έντονη όταν ο πλανήτης διήλθε μπροστά από το αστέρι, πράγμα που σημαίνει ότι τα στοιχεία αυτά υπάρχουν στην ατμόσφαιρα του πλανήτη καθώς και το αστέρι του. Το γεγονός ότι το COS ανίχνευσε τα χαρακτηριστικά αυτά σε έναν πλανήτη προσφέρει ισχυρές ενδείξεις ότι η ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι αρκετά εκτεταμένη, επειδή είναι πολύ καυτή.

Η φασματοσκοπία υπεριώδους (UV) χρησιμοποιήθηκε επίσης για να υπολογιστεί η καμπύλη του φωτός ώστε να μας δείξει ακριβώς πόσο πολύ από το φως του αστεριού έχει αποκλειστεί κατά τη διάρκεια της διέλευσης. Η καμπύλη του φωτός επέτρεψε στην ομάδα του COS να υπολογίσει με ακρίβεια την ακτίνα του πλανήτη. Βρήκαν ότι η απορρόφηση στο υπεριώδες είναι πολύ πιο εκτεταμένη από έναν πλανήτη που είναι 1,4 φορές η μάζα του Δία. Είναι τόσο εκτεταμένη ώστε η ακτίνα του πλανήτη υπερβαίνει την περιοχή Roche, το βαρυτικό όριο πέρα από το οποίο κάθε υλικό χάνεται για πάντα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη.

ΠΗΓΗ: tsene.com

Συνέντευξη με έναν αστροναύτη

Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κυριακόπουλος πήρε συνέντευξη από τον βετεράνο Γάλλο αστροναύτη Φιλίπ Περέν. Ακολουθούν αποσπάσματα:

Ο Άρθουρ Κλαρκ είχε γράψει στο βιβλίο του «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» πως όταν βρεθείς στο Διάστημα μπορεί να φοβάσαι το κάθε δευτερόλεπτο, δε θα βαρεθείς όμως ούτε μια στιγμή...

Ισχύει. Όταν κοιτάζεις το Διάστημα από τη Γη σού φαίνεται σχετικά κοντινό. Άλλωστε, είναι μόνο 400 χιλιόμετρα μακριά. Όταν όμως φτάσεις εκεί, τα πάντα αλλάζουν. Κατ’ αρχάς βρίσκεσαι έξω από τον γαλάζιο μανδύα. Το ύψος της ατμόσφαιρας που μας περιβάλλει είναι μόνο 100 χμ. Μετά υπάρχει μόνο σκοτάδι. Διαβάζεις τους μετρητές που σου δείχνουν για πόσες ακόμα μέρες θα έχεις αέρα. Γρήγορα συνειδητοποιείς πως ό,τι γνωρίζεις (η ζωή, το φως) βρίσκεται μόνο στη Γη. Όταν πάλι βρίσκεσαι στη σκοτεινή πλευρά της, το αχανές Διάστημα φαντάζει τόσο εχθρικό.

Εκεί θα φοβηθείς. Ίσως έχει να κάνει με την εξέλιξή μας ως είδος. Κάποτε ζούσαμε σε σπηλιές. Υπήρχε φόβος τη νύχτα. Πιστεύω πως ακόμα κουβαλάμε τη μνήμη αυτού του φόβου. Σαν το κακό να συμβαίνει μόνο στο σκοτάδι και όχι στο φως. Έπειτα, βέβαια, ένα σωρό πράγματα μπορούν να συμβούν ενώ είσαι στο Διάστημα. Ο κίνδυνος των μικρομετεωριτών, να χαθείς, να χτυπήσεις κάπου το κράνος σου και πολλά πολλά άλλα. Ποτέ μα ποτέ, όμως, δε θα βαρεθείς.

Βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. Αντίστροφη μέτρηση. Με τη διαστημική στολή και σφιχτά δεμένος στο κάθισμα του διαστημικού λεωφορείου. Τι σκέφτεστε;

Είναι όπως στις ταινίες. Όμως δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς πολλά. Είσαι εκεί για μια δύσκολη αποστολή. Πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Δεν μπορείς ούτε πρέπει να σκέφτεσαι τους κινδύνους. Κάνεις αυτό που έχεις εκπαιδευτεί να κάνεις και παραμένεις συγκεντρωμένος. Πρέπει επίσης να είσαι ισορροπημένος. Τόσο με το τεχνικό μέρος της αποστολής όσο και με την εσωτερική επιθυμία σου να απολαύσεις το Διάστημα.

«Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά», λέει ένα ελληνικό τραγούδι. Εσάς η Γη πώς σας φάνηκε;

Για να φτάσεις εκεί χρειάζεσαι πολλή εκπαίδευση. Όταν βγαίνεις έξω από το διαστημόπλοιο, θεωρείς ότι θα βρεθείς σε περιβάλλον το οποίο ήδη γνωρίζεις από την εκπαίδευση. Νομίζεις όμως. Δεν έχει καμία σχέση. Είχα εντυπωσιαστεί από την ομορφιά. Εάν μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη Γη με έναν πίνακα ζωγραφικής, ο αέρας και η ζωή πάνω της βρίσκονται σε ένα στρώμα τόσο λεπτό όσο και η στρώση της μπογιάς πάνω στον πίνακα. Εκεί ζούμε. Εκεί βρισκόμαστε. Η Γη από το Διάστημα μοιάζει με διαστημόπλοιο. Φαίνεται όμως και τόσο εύθραυστη. Είμαστε τόσο πολλοί και αυξανόμαστε διαρκώς. Για πόσο ακόμα θα υπάρχουν όλα αυτά που μας συντηρούν; Σίγουρα είναι όμορφη. Σου δίνεται όμως η εντύπωση πως ένας δυνατός άνεμος να φυσήξει και θα τα παρασύρει όλα.

Το 1965 ο πρώτος Αμερικανός που «περπατάει» στο Διάστημα επιστρέφει πίσω στη διαστημική κάψουλα. Λέει τότε: «Είναι η πιο στενάχωρη στιγμή της ζωής μου». Εσάς;

Είχα την αίσθηση πως η ζωή μου εκείνη την ώρα τελείωνε. Το όνειρο που είχα από μικρός εκπληρώθηκε μεν, αλλά τώρα έφτανε στο τέλος του. Ήξερα ότι από τη στιγμή που θα έκλεινε πίσω μου η καταπακτή, θα ήταν και η αρχή του τέλος του. Όταν έχεις εκτεθεί σε τέτοια ομορφιά, σε τέτοιες εικόνες, είναι αφάνταστα δύσκολο να τις αποχωριστείς. Ένιωθα οικεία εκεί και ένα με το περιβάλλον. Πριν επιστρέψω, ένιωσα σαν το δύτη στην ταινία «Απέραντο Γαλάζιο». Αυτόν που θέλει να μείνει για πάντα μέσα στο υγρό στοιχείο όπου νιώθει τόσο οικεία.

Μπορεί να περιγραφεί η αίσθηση της αιώρησης σε μηδενική βαρύτητα;

Είναι το όνειρο του Ίκαρου. Είναι ελευθερία. Συνειδητοποιείς τι τεράστια δύναμη σού ασκεί η βαρύτητα. Όταν επέστρεψα στη Γη, το πρώτο μου βράδυ στο κρεβάτι είχα διαρκώς την αίσθηση πως ένα τεράστιο χέρι με πίεζε κάτω και με πατίκωνε. Στο Διάστημα βέβαια, όταν έχεις να κάνεις δουλειές, η έλλειψη βαρύτητας έπειτα από λίγες μέρες καταντάει ενοχλητική. Δυσκολεύεσαι να κάνεις τα πλέον απλά πράγματα. Πας να βιδώσεις μια βίδα π.χ. και άμα δε στηρίζεσαι κάπου θα στριφογυρνάς εσύ αντί για τη βίδα. Πας να ανοίξεις ένα συρτάρι και αντί να έρθει αυτό προς τα εσένα, πας εσύ προς αυτό. Πρέπει να είμαστε σαν τις μαϊμούδες, που έχουν διαρκώς τα πόδια τους πιασμένα στο δέντρο. Μόνο όταν έχουμε τα πόδια μας σταθερά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία (09.10.2010)

Η ανάρτηση στο ΠΟΔήΛΑΤΟ